Hoe vergroot ik mijn wereld? Als jong meisje had ik geen idee wat ik wilde “worden”. Inmiddels weet ik dat die vraag “Wat wil ik worden?” onzin is. Je bent al iemand. Het gaat allereerst om de vraag “hoe” je erachter komt waar je zelf een bijdrage aan wilt leveren de komende paar jaar. Die vraag is moeilijk te beantwoorden als je tussen vier schoolmuren blijft zitten. Je mag je wereld vergroten. Hoe pak je dat aan?

Horen, zien en doen Belangrijk is dat je iets gaat “doen” om daar achter te komen, in actie komt. Maar jongeren zelf geven aan dat ze niet weten “hoe” ze in actie komen. Het wordt ze niet concreet verteld en als het wel verteld wordt, is dat vaak niet genoeg om daarna vanuit jezelf die stap te zetten. Er zit een gat tussen horen en doen. Dat gat mag worden opgevuld door “zien”. Horen, zien en doen zijn drie belangrijke leerstijlen die elkaar aanvullen.

See monkey, do monkey Als jongeren stage gaan lopen dan mogen ze in een ideale situatie een korte periode meelopen met een ervaren medewerker. Dan horen ze tips en trucks uit de praktijk en zien ze hoe de ander het werk aanpakt. Daarna gaan ze het zelf doen en kijkt de ervaren medewerker in het begin mee. “See monkey, do monkey” noemt mijn collega Tineke dat en je snapt meteen wat ze daarmee bedoelt. We verwachten van stagebedrijven dat ze deze inwerkperiode organiseren. Hoe zou het zijn als we deze inwerkperiode ook opzetten voor jongeren die elkaar laten zien hoe je in actie komt (doe-modus) en buiten de schoolmuren op werk oriënteert?

Eerst meedoen Dat deze inwerkperiode werkt zien we dagelijks terug. Een voorbeeld: Cas was 14 jaar toen hij door hulpverleners naar jongeren netwerk-organisatie Dream2Work werd verwezen. Hij was eenzaam en had geen vrienden bij wie hij aan kon sluiten. Cas was stil, rustig, wachtte af. We vroegen hem met ons mee te doen en betrokken hem bij alle teambesprekingen en activiteiten. De weinige woorden die hij sprak werden heel serieus genomen. Het team ging met elkaar op werkbezoek bij organisaties om werkervaringsplekken te vinden. Cas bleek een passie te hebben voor fotograferen. Met een professionele camera zorgde hij tijdens de bezoeken voor geweldig naslagmateriaal. Cas was, al was hij de jongste, vanaf het begin voor alle jongeren een volwaardig teamlid.

Dan nadoen We hielden ons bezig met de vraag wat wij konden organiseren om jongeren aan werk(ervaring) en aan een bijbaan te helpen en zonder daar veel woorden aan vuil te maken bleek Cas alles wat we zeiden en deden goed op te slaan en na te doen. Hij vroeg aan teamleden om hulp bij het opmaken van zijn CV. Hij melde zich aan als vrijwilliger bij een museum waar hij ook een vrijwilligersvergoeding kon krijgen. En toen hij hoorde dat er een keukenhulp gezocht werd in een restaurant ging hij dezelfde dag met zijn CV op zak persoonlijk langs het bedrijf om zijn interesse te laten zien. Hij werd aangenomen. Een korte periode daarna belde zijn werkzoekende moeder…of wij haar ook wilde helpen bij het maken van een CV! See monkey, do monkey……

Jongeren voor jongeren Erbij horen (1), gehoord en gezien worden (2) en met jouw input een verschil kunnen maken (3). De ingrediënten waarmee jongeren elkaar motiveren om in de doe-modus te komen en stappen te zetten richting opleiding of werk. We hebben voorbeelden genoeg van jongeren die zonder studie of werk thuis zaten, zonder doel en plannen, vaak gefrustreerd of wanhopig. Die bij ons team aansloten en binnen no-time zin kregen om een eigen rol op te pakken en door te gaan! Samen gingen ze het gesprek aan met werkgevers en brachten elkaar naar werkplekken waar ze anders nooit waren gekomen.

Wie ken jij die jou kan laten zien hoe je verder komt? Dream2Work!

Jolanda van Duin is blogger over sociaal-economische vraagstukken voor jongeren en bedrijven in de aansluiting onderwijs en arbeidsmarkt. Zij deelt ervaringen vanuit haar loopbaan en vanuit jongeren netwerkorganisatie Dream2Work Haarlem en Den Helder. www.dream2work.com – 22 mei 2017 De gebruikte naam is om privacy redenen gefingeerd.